Соекле этиебез, бабабыз!
Без сине киленнәрен – улларын, оныкларын бергэ жыелып бугенге бейрем конен белэн котлыйбыз. Сина озын гомер, сэламэтлек телибез. Коннэрен шатлык белэн утсен, хаман шулай безгэ терэк булып, яшэ. Безнен туган йортыбызнын яме бит син. Матур итеп куанып каршы аласын, борчылып озатасын.
Эти, доньянын рэхэтен, тормышпын михнэтен, кунелнен сафлыгын, намуснын пакълыгын анларга ойрэткэнен очен, хэрчак ярдэмгэ килуен очен, кеше арасында ким-хур итмичэ, яратып-соеп устергэнен очен чын кунелебездэн мен рэхмэт эйтэбез.

Сине өч улын, киленнәр һәм оныклар ихтирам итә, ярата һәм һәрвакыт искә ала.